✍ डिल्ली अम्माई

बेल्जियमको सुसी किङ्गको एउटा आधुनिक कार्यालय । टेबुलमा ‘ट्रेन्ड अवार्ड’को एउटा चमकधमकपूर्ण ट्रफी छ । तर, ती ट्रफीका चमकहरूभन्दा बढी चम्किला छन्- प्रबन्ध निर्देशक काशी दनैका आँखा । उनी झ्यालबाट बाहिरको आधुनिक शहर हेरिरहेका छैनन्, बरु मानसपटलमा धादिङको चैनपुर, बान्द्रेखोलाको त्यो उबडखाबड बगर र धुलाम्मे गाउँका गल्छेँडाहरू खोजिरहेका छन् ।

सङ्घर्ष र मृत्युसँगको साक्षात्कार :

काशीको सफलता कुनै ‘जादुको छडी’ होइन । यो त मेक्सिम गोर्कीले आफ्नो जीवनीमा भनेझैँ ‘कठोर यथार्थको पाठशाला’बाट निस्किएको एउटा प्रतिफल हो । उनको बाल्यकाल पसलको काउन्टर र कुटानी-पिसानी मिलको गडगडाहटबीच बित्यो । तर, उनको जीवनको सबैभन्दा ठुलो मोड त्यतिबेला आयो, जब बान्द्रेखोलाको बर्खेभलले उनलाई निलिदिन खोज्यो ।

८-९ जना साथीहरूसँग खेल्दाखेल्दै कालभुमरीमा फसेका काशीका लागि रीता लोहनी दिदी एउटा ‘दैवी चमत्कार’ बनेर आइन् । यदि त्यो दिन रीता दिदीको त्यो साहसी हात नबढेको भए, आज बेल्जियमको यो सफलताको कथा लेखिने थिएन । गोर्कीलाई उनकी हजुरआमाले जोगाएझैँ, काशीलाई रीता दिदीले मृत्युको मुखबाट थुतेर ल्याइन् । यो केवल ज्यान जोगाएको घटना थिएन, यो त एउटा ‘कर्मयोगी’ जन्माउन विधिको विधानले रचेको एउटा अद्भुत पटकथा थियो ।

शून्यबाट शिखरको यात्रा :

सन् २००४ मा नेदरल्याण्ड्स ओर्लंदा उनीसँग केवल सपनाका भारी थिए । सन् २००७ मा ‘अवैध’ भएको बेलाको त्यो कठिन समय, शिव निउरे जस्ता मित्रको ‘एक मुठी चना’ (बिम्ब) जस्तो सहयोग र सात वर्षसम्म आमाको काख र मातृभूमिको माटो छुन नपाउँदाका ती आँसु – यी सबैले उनलाई ‘कलियुगको कर्ण’ बन्न प्रेरित गरे ।

सफलता र परमार्थको सङ्गम :

आज उनी ‘सुशी किङ्ग’ हुन् । तर, उनको मन अझै पनि त्यही नेत्रावतीको फेदमा छ । नेपालका हाइड्रो, निर्माण, रेष्टुरेन्ट र हस्पिटल जस्ता क्षेत्रमा लगानी गर्नु उनको व्यावसायिक धर्म हो भने, धादिङको मरणघाट र किरियापुत्री भवन बनाउनु उनको ‘आध्यात्मिक प्यास’ हो । लियो टोल्सटोयले भनेझैँ,’वास्तविक सुख अरूको सेवामा छ’, र काशीले त्यही सुखलाई आफ्नो जीवनको अन्तिम लक्ष्य बनाएका छन् ।

माटोको सुगन्ध र सपनाको आकाश :

काशी दनैको यो यात्रा केवल एउटा सफल व्यवसायीको कथा मात्र होइन, यो त ‘स्व’बाट ‘सर्व’तर्फको एउटा आध्यात्मिक रूपान्तरण समेत हो । लियो टोल्सटोयले आफ्नो अन्तिम समयमा भनेझैँ – ‘मानिसको वास्तविक घर भूगोलमा होइन, उसको कर्म र स्मृतिको गहिराइमा हुन्छ ।’ काशी आज बेल्जियमको अत्याधुनिक ‘सुशी साम्राज्य’का मालिक होलान्, तर उनको आत्मिक शान्ति अझै पनि त्यही धादिङको नेत्रावतीको सुसेली र बान्द्रे खोलाको बगरमा लुकेको छ ।

जसरी मेक्सिम गोर्कीले अभावको हिलोबाट उठेर शब्दको आकाश चुमे, काशीले पनि पसिनाको मसीले आफ्नो भाग्य आफैँ लेखे । रीता लोहनी दिदीले मृत्युको मुखबाट थुतेर दिएको त्यो ‘दोस्रो जीवनु आज हजारौँका लागि प्रेरणा र सेवाको माध्यम बनेको छ । यो ‘आधुनिक जातक कथा’ले हामीलाई एउटै सत्य सिकाउँ- ‘समृद्धि हातमा हुनु एउटा उपलब्धि हो, तर मानवता हृदयमा हुनु वास्तविक महानता हो ।’

उनको जीवनको अन्तिम धोको ‘आफ्नै मातृभूमिको हावामा बिलिन हुने’ रहनुले के पुष्टि गर्छ भने, जतिसुकै अग्लो उडे पनि चराको गन्तव्य आफ्नै गुँड हुन्छ । भौतिक रूपमा बेल्जियममा ‘सुशी किङ्ग’ बनेका काशी, भावुकताको धरातलमा अझै पनि त्यही ‘बगरको ढुङ्गामुनि माछा खोज्ने निःस्वार्थ बालक’ हुन् । आखिर जीवनको सार्थकता कति कमाइयो भन्नेमा होइन, कति बाँडियो र कतिलाई बचाइयो भन्नेमै अडिएको हुन्छ ।