✍ सरोज अर्याल

बढ्दो राजनीतिक अस्थिरता, स्वार्थी नेताहरूको खेल र विदेशी प्रभावले गर्दा नेपाल आज दिशाहीन बन्दै गएको छ ।
जनताबीच निराशा छ, युवा विदेशतिर दौडिरहेका छन्, र राष्ट्रको पहिचान कमजोर हुँदै गएको अनुभव धेरैलाई भइरहेको छ ।

यही सन्दर्भमा जनताबीच एउटा चेतावनीजस्तो कुरा फैलिएको छ- ‘अब पनि देशलाई सक्षम नेतृत्व र राष्ट्रिय एकतामा जोड्न नसके, देश रहँदैन ।’

नेपाल संकटको मोडमा

नेपाल अहिले लोकतन्त्रको नाममा अस्थिरताको दलदलमा फसेको छ ।
सरकार हरेक वर्ष फेरिन्छ, नेताहरूको आपसी लडाइँले विकासको बाटो बन्द भएको छ ।
न संविधानले जनताको मन जित्न सकिरहेको छ न त दलहरूले राष्ट्रको जिम्मेवारी बुझेका छन् ।
यो अवस्थाले सामान्य नागरिकदेखि बुद्धिजीवीसम्मलाई सोच्न बाध्य बनाएको छ- के नेपाललाई फेरि बलियो राष्ट्र बनाउने कुनै हात बाँकी छैन ?

जनतामा बढ्दो निराशा

सडकमा, गाउँमा र सहरमा सबैको आवाज एउटै छ- ‘देश बर्बाद हुँदैछ, कसैले केही गर्नुपर्ने भयो ।’
युवाहरू अवसरको खोजीमा परदेश गइरहेका छन्, किसानलाई बजारमा न्याय छैन, र शिक्षाले रोजगारी दिन सकेको छैन ।
अझैपनि राजनीतिक दलहरू जनताको दुःखभन्दा पनि पद र सत्ता जोगाउन व्यस्त छन् ।
यही कारणले धेरैले भन्न थालेका छन्- ‘अब देशलाई बचाउन एउटा जिम्मेवार नेतृत्व, अनुशासन र राष्ट्रिय एकताको हात चाहिन्छ ।’

इतिहासबाट के सिक्ने ?

नेपाल कहिल्यै उपनिवेशमा नपरेको देश हो ।
यो राष्ट्रलाई पृथ्वीनारायण शाहले ‘दुई ढुंगाबीचको तरुल’ भनेका थिए,
अर्थात्, भारत र चीन जस्ता ठूला राष्ट्रबीच बाँच्न सजिलो छैन ।
तर, त्यस बेला राजाको एकता र जनताको त्यागले देश जोगियो ।
आज पनि त्यो भावना चाहिएको छ-
देशलाई बचाउने शक्तिशाली, निष्पक्ष र राष्ट्रिय नेतृत्व ।
नेतृत्व चाहे जसको होस्, उद्देश्य एउटै हुनुपर्छ- नेपालको अस्तित्व र पहिचान जोगाउनु ।

राष्ट्रवाद र अनुशासनको समय

लोकतन्त्र भन्नाले केवल बहस होइन, जिम्मेवारी पनि हो।
जनताले मत त दिए, तर नेताहरूले त्यो विश्वास गुमाए।
अब देशलाई बचाउने बाटो भनेको पुनः राष्ट्रिय एकता, विश्वास र अनुशासनमा फर्किनु हो।
देश प्रेम गर्ने, जनताको हित सोच्ने, र विदेशी दबाबभन्दा माथि उठ्ने सोच अब आवश्यक छ।

अन्तिम सन्देश : जागौँ, देश हाम्रै हातमा छ

नेपाल कुनै साधारण देश होइन – यो बुद्धको भूमि हो, सगरमाथाको शिखर हो।
तर, यदि हामी अझै पनि आपसमा लडिरह्यौँ, स्वार्थमा डुबिरह्यौँ,
र राष्ट्रको भावना बिर्स्यौं भने, इतिहासले हामीलाई माफ गर्ने छैन।
अब समय आएको छ- देशलाई बलियो नेतृत्व, राष्ट्रिय अनुशासन र साझा पहिचानमा जोड्ने !
नत्र, आजको चेतावनी भोलिको पछुतो बन्न सक्छ।

जय मातृभूमि !