■ सरोज अर्याल, ब्राजिल

अकल्पनीय सङ्कट सिर्जना गर्दै कोरोना भाइरस महामारी संसारभरि फैलिएको छ । यतिबेला म समाजबाट केही टाढा रहँदै एकाङ्कीपनमा रुमलिएको छु । यस्तो बेला उमडिएर आएका भावना मनमा बाँधेर राख्न सकिनँ र आज केही शब्द भन्न चाहन्छु ।

हाम्रो देशले सकी–नसकी विदेशमा नेपाली राजदुतावास स्थापना गरेको छ । नेपाल र नेपालीको हितको लागि नै करोडौँ खर्च बगाएर देशले दूतावास खडा गर्ने हो । तर विडम्बना ! मेरो परिवेशबाट भन्नुपर्दा दूतावासले न नेपाल (देश) को लागि योगदान दिएको छ न त नेपाली (जनता)को लागि नै ।

संसारभरि महामारी चलेको बेलामा ब्राजिलमा भएको नेपाली राजदूतावास गहिरो निंद्रामा छ । यसप्रति नेपाल सरकारले पनि चासो दिएको छैन । दूतावास खोलिसकेपछि त्यसले के–कसो गरिरहेको छ भनी सासमान्य चासो या अनुगमन त गर्नुपर्ने हो राज्यले । तर, राज्य कता अलमलिएको छ, हामीजस्ता परदेशमा रहेका नेपालीको हृदयमा गहिरो जिज्ञासा उठ्ने गर्छ ।

अमेरिका र क्यानडामा त नेपाली राजदूतावासले आफ्ना नागरिकलाई आश्वासन दिएको छ भन्ने सुनिन्छ । दक्षिण अमेरिकामा चाहिँ नेपाली राजदूतावासले यस पेरिफेरिका मुलुकमा बस्ने नेपालीहरूका लागि हालसम्म केही पनि सन्तोषदायक कार्य नगरेकोले नेपाल सरकार एवम् परराष्ट्र मन्त्रालयको ध्यानाकर्षण गराउन चाहन्छु । दक्षिण अमेरिकावासी सम्पूर्ण नेपालीको बारेमा चासो र आवश्यक सहयोगमा लाग्न यस क्षेत्रका सबै नेपालीहरूका तर्फबाट म ध्यानाकर्षण गराउँदछु ।

यस्तो बेला आलोचना र गालीमा धेरै शब्द खर्च गर्नेभन्दा पनि दायित्व निर्वाह गर्न झक्झक्याउने, सचेत गराउने कर्तव्य हो जस्तो लाग्छ । यसर्थ दूतावासले यहाँ दर्शाएको रवैयाबारे यति मात्र भनौँ ।

जबदेखि यो महामारी फैलिन थाल्यो, यसले सम्पूर्ण पृथ्वीमा दैनिक जीवन र सबैको स्वास्थ्यमा गम्भीर असर पारेको त सर्वविदित नै छ । भविष्यमा के पो हुने हो भनेर हामी चिन्तित छौँ ।

भगवान बुद्धले भन्नुभयो कि सबैथोक अस्थायी छ । हाम्रो जीवनमा हामीले जस्तोसुकै परिस्थितिको सामना गर्नु पर्दैन, यो सँधै परिवर्तन हुन्छ, एकछिनको लागि पनि रोकिँदैन । हामी परिवर्तनको एक ठूलो सम्झौतासँग सम्झौता गर्न सक्षम छौँ, तर मात्र थाहा छ कि कुनै विकल्प छैन । कहिलेकाहीँ हामीले चाहेको दिशामा परिवर्तनहरू हुन्छन् वा सकारात्मक परिवर्तनहरू हाम्रो अपेक्षाभन्दा बढि हुन्छन् । हामीसँग आशा छ कि त्यहाँ अझ बढी परिवर्तन हुनेछ । तर, जब यो विपरीत हो र खराबको लागि बुझ्नै नसकिने परिवर्तनहरू हुन्छन्, हामी डराउँछौँ र यस्तो परिस्थितिमा के गर्ने हो– घोर अन्योलमा पर्दछौँ ।

जब हामी अहिलेजस्तो घोर अस्थिरताको सामना गर्नुपर्ने अवस्थामा पुग्छौँ, हामी आतंकित नहुने अवस्थाको कल्पना, कुरा र व्यवहार गर्नुपर्दछ । बाहिर पैदा भएको दुःख–सङ्कट बिर्सेर आफैंभित्र हेर्नुपर्दछ । उदाहरणको लागि, धेरै सामानहरू जुन हामी सामान्य रूपमा ग्रहण गर्दछौँ वास्तवमा अविश्वसनीय अनमोल हुन्छ । हामीले आराम पाउनु पर्दछ र हाम्रो राम्रो या सामान्य स्वास्थ्यको बारेमा सोच्नुपर्दछ । अनि हाम्रा प्रियजनहरू पाउँदा कस्तो ठूलो खुशी हुन्छ । त्यसोभए हामी यस सङ्कटलाई आफैंमा सुधार गर्न र केही नयाँ सिक्न प्रयोग गर्न सक्छौँ । मलाई लाग्छ कि यसो गर्दा धेरै नै फाइदा पुग्छ ।

वर्तमान महामारीले पुरुष र महिला, जाति र राष्ट्रियताबीच, धन र शक्ति भएका मानिस र बाहिरका बीचमा कुनै भेदभाव गरेको छैन र गर्दैन पनि । अमेरिका, स्पेन, इटाली र बेलायत जस्ता विकसित देशहरूले पनि ठूलो कठिनाइहरूको सामना गरिरहेका छन् । धेरै विकासशील र गरीब देशहरूले अझ ठूलो कठिनाइहरूको सामना गर्नुपर्ने देखिँदैछ । एउटा देशमा एक मात्र कोरोना भाइरस बिरामी छ भने पनि सारा विश्वलाई लाग्ने खतरा त्यस्तो छ कि यो संकटको सामना गर्न र यसबाट बच्न यस पृथ्वीमा हामी सबैले मिलेर काम गर्नु महत्त्वपूर्ण छ ।

हरेक दिन बिरामीहरूको संख्या बढिरहेको छ । जब हामी सयौँ–हजारौँको संख्यामा मृतकको संख्या बढिरहेको देख्छौँ, बिचलित हुन सक्छौँ । वास्तविकतामा, तिनीहरू प्रत्येक जीवित, सास फेर्ने व्यक्ति हुन् । यतिबेला विशेष रूपमा डाक्टरहरू र चिकित्सा पेशेवरहरूले बिरामीको हेरचाह गरिरहेका छन् र यो लडाइँ लड्न ठूला त्यागहरू गरिरहेका छन् । यो धेरै महत्त्वपूर्ण छ कि हामी सबैले उनीहरूको लागि हाम्रो कदर, समर्थन र प्रशंसा व्यक्त गर्दछौँ ।

यसैले हामी यो देखाऔँ कि नेपालीहरू एकजुट भएर कसरी यो वर्तमान महामारीको बेला विश्वशान्तिको माहोल पैदा गर्न सकिन्छ भन्ने देखाऔँ । महामारीबाट बच्नको लागि हामी सबै एकसाथ अगाडी बडौँ । नेपालीको महानतालाई उच्च छबिमा कायम राखौँ । यसर्थ यतिबेला म पशुपतिनाथसँग प्रार्थना गर्दछु, संसारका सबैलाई खुशी प्रदान गर्नको लागि । र, ईश्वरको कृपाले इतिहासमै नभएको यस सङ्कटदायी महामारीबाट विश्वले शीघ्रातिशीघ्र छुटकारा पाओस् । पुनः भगवान पशुपतिनाथसँग प्रार्थना गर्दै सबैलाई धैर्यसाथ सुरक्षित रहन अनुरोध गर्दछु ।

सरोज अर्याल (संयोजक चिल्ली)
मातृभूमिका लागि नेपाली