राजधानीका धेरै होटलहरू ग्यासको अभावमा बन्द भइरहेका छन् । केहीले दाउराको चुलोमा खानेकुरा पकाएर आफ्ना ग्राहकलाई खाना खुवाउन थालेका छन् । देश यस्तो अवस्थामा आइपुग्नुका विभिन्न आरोपहरू भिन्न प्रकारका छन् । केहीले नजिकको मित्र भारतले नाकाबन्दी गरेर यस्तो भएको आरोप लगाउँछन् भने कसैले मधेशी मोर्चाका नेताहरूले नाकामा अवरोध गरेकाले यस्तो भएको हो । भारतले आफूले नाकाबन्दी नगरेको तर हाम्रा सीमावर्ती पदाधिकारीहरूले सीमामा धर्ना दिएर बसेका मधेशी आन्दोलनकारीहरूको आन्दोलनका कारण तेल ग्यासको आपूर्ति दिन नमानेको मात्र हो भनेको छ । भारतले नेपालसँग हाम्रो कुनै वैमनस्यता छैन । उसले सीमामा बसेका मधेशीहरूको आन्दोलनलाई शान्त पारिदेउ भनि आग्रह गरिआएको छ ।

नेपालका भारतनीय राजदूत रणजीत रेले राजदूतावासमा नेपाली सम्पादकहरूलाई आफूहरूले नाकाबन्दी नगरेको भनि प्रस्ट पारिएको समाचारहरू पनि आइरहेको छ । हालै मात्र पनि भारतको विदेशमन्त्रालयले नाकामा भएको अवरोध खुलाइ नेपाललाई तेल ग्यासको आपूर्ति सुचारू गराउन भनेको समचार पनि सार्वजनिक भएको छ । तर, किन आपूर्ति भइरहेको छैन ? एकथरीको सवाल यस्तो छ । अर्काथरिले भारतले तीन दलका नेताहरूलाई नेपालको संविधानमा यो लेख, उ लेख भनेकाले तीन दलका नेताहरूको मानमर्दन भयो र उनीहरूले आआफ्ना दूतहरूलाई भारतले नेपालमाथि हस्तक्षेप ग¥यो भनि कटुवाणी प्रसारण गर्न लगायो । भारतविरोधीहरूलाई उकासेर उनीहरूले आफ्नो राजनीतिक दुनो सोझ्याउन लागिपरेको एकथरिको भनाई रहीआएको छ । अर्कोथरीले चाहिँ ‘चीनबाट तेल ल्याएर भारतलाई देखाइदिनुपर्ने’ राष्ट्रवादको प्रदर्शन गरिरहेका छन् ।
हामी आधुनिक समयको २१ औं शताब्दीमा छौं । राजनीतिका धेरथोर सन्दर्भ र परिभाषाहरू बदलिएका छन् कि त परिस्कार गरिएका छन् । आज दुनियाँ एकअर्कासँग अन्तर्सम्बन्धित छ । आन्दोलनहरूका स्वरूप र संरचना एवं रणनीतिहरू फेरिएका छन् । कुटनीति एक ठाउँमा निर्माण हुन्छ त्यसकै आधारमा राजनीति अर्को ठाउँमा घटित हुन्छ र असर अर्को ठाउँमा देखापर्छ । संक्षेपमा भन्नुपर्दा दृष्टान्त प्रस्तुत गर्नुपर्दा मध्यपूर्वको सिरियामा युद्ध भइरहेको छ र मध्यपूर्वबाट जनता भागेर युरोपमा शरणार्थी बनिरहेका छन् । यो युद्धको कुटनीति निःसन्देह मध्यपूर्वमा बनेको देखिन्न । यस्ता सन्दर्भहरूलाई केलाएर नेतृत्वहरूले नहेरिकन भारतविरोधी अभियान चलाएर चीनलाई गुहारेर देशमा शान्ति कायम गराउन खोज्नु नितान्त कमजोर मानसिकताको द्योतक हुन्छ । चीन निःसन्देह हाम्रो मित्र हो । उसले हामीलाई सहयोग गर्नुपर्छ ।

तर, हाम्रो भौगोलिक राजनीतिक सांस्कृतिक अवस्था त्यस्तो रहेको छैन, जसलाई चीनले समग्र आधार दिन सकोस् । माने पनि नमाने पनि त्यो आधार भनेको भारत नै हुन्छ । कारण नेपाल भूपरिवेष्ठ राष्ट्रभन्दा पनि भारतपरिवेष्ठित देशको रूपमा रहेको जगजाहेर नै छ । भारतका चासोहरूलाई नजरअन्दाज गरियो, तर यसो गर्नुको कारण जनतामाझ स्पस्ट नखुलाइ भारतको विरोधमा एकथरिलाई उकास्ने प्रयत्न मात्र गरियो । यस प्रकरणमा तीन दलका शीर्ष नेताहरूको आफ्ना निहित स्वार्थ पूरा गर्ने चेष्टा बाहेक अन्य केही देखा पर्दैन । तीन नेताहरूले भारतले यो भन्यो त्यो भन्यो भन्छन्, तर भारतले खास नौलो कुरो गरेको दृश्यमा देखापरिरहेको छैन ।